ایران و آمریکا: جنگ یا دیپلماسی؟
سوالاتی که این روزها اذهان همه مردم ایران یا کسانی که اخبار ایران را دنبال می کنند مشغول کرده این است که آیا قرار است به زودی جنگی بین ایران و آمریکا رخ دهد؟ اگر جنگ رخ دهد چه خواهد شد؟ اگر قرار است جنگ رخ دهد چرا هیات مذاکره کننده ایران و آمریکا در حال مذاکره هستند؟ اگر مذاکره گره گشا است چرا آمریکا لشگرکشی بی سابقه ای به خاورمیانه و نزدیک مرزهای ایران داشته است؟
برای رسیدن به پاسخ این سوالات مقدمتا باید بدانیم که دنیای سیاست لایه های پنهان بسیاری دارد برخی از تحلیلگران سیاسی این عرصه را به یک پیاز تشبیه می کنند که لایه لایه روی یکدیگر قرار دارد و یکدیگر را پوشش می دهد. درک دقیق و نزدیک به واقعیت و پیش بینی آینده منطقه چندان آسان نیست و نیاز به کسب داده ها و اطلاعات عمیق از نیت تصمیم سازان و تصمیم گیران دارد. البته پنهان کاری و عدم شفافیت در دنیای سیاست شاید ناپسند اما در بین مردان عرصه سیاست کاملا امری طبیعی است از این جهت که برای دستیابی به منافع مردم وکشورها، خصوصا در دنیایی که منابع محدودی دارد گاه چراغ خاموش حرکت کردن موجب سهولت در دسترسی به این منابع می شود و عدم حساسیت رقبا را در پی دارد از این رهگذر است که ناگهان یک کشور موشک و بمب هسته ای آزمایش می کند و دنیا را به شگفتی وا می دارد، کشوری دیگر ماهواره به فضا پرتاب می کند و …
بنابراین ظاهر عرصه سیاست یک چشم انداز نشان می دهد و باطن آن چیز دیگر. بر اساس اطلاعات موجود به پاسخ سوالات برمی گردم، به نیت خوانی مردان سیاست و تصمیم گیرندگان دو کشور ونهایتا تحلیل وقایع امروز برای پیش بینی آینده
در راس اقدامات نابخردانه آمریکا و سیاست های ظالمانه این کشور رئیس جمهوری قرار دارد که مست قدرت و ثروت است و البته به دنبال افزایش آن. رفتارشناسی ترامپ نشان می دهد او هرگز به قوانین و نهادهای بین المللی احترام نمی گذارد.آداب دیپلماتیک بلد نیست، موضعگیری های متناقض دارد و رفتارهای پیش بینی نشده بروز می دهد که همه خلاف رویه و عرف بین الملل است. از این جهت اقدام به حمله و تجاوز به هر کشوری، نقض مقررات بین المللی و خصومت علیه بشریت از او بعید نیست. لکن در قبال نظام جمهوری اسلامی ایران معادلات بر علیه او رقم می خورد. تجربه های تلخ او در مقابل ایران و شکست سناریوهای مختلفی که پیاده کرده ترامپ را درقبال ایران دست به عصا کرده: تهدید، تحریم، اغتشاش، جنگ، جاسوسی وخرابکاری در سیستم های اینترنتی و… از جمله شکست هایی است که در پرونده سیاست خارجی ترامپ در قبال ایران دیده می شود.
کشورهای دیگر جهان یا بر سیاست های ظالمانه آمریکا مهر تایید می زنند یا قدرت مخالفت و رویارویی با او را ندارند. اما نظام جمهوری اسلامی ایران بر آرمان خود و آنچه در قانون اساسی آمده پایبند بوده و آن اصل ظلم ستیزی و مبارزه با استکبار است. بنابراین تجربه رویارویی دو کشور نشان می دهد که به سادگی آمریکا قدرت حمله به ایران را ندارد و قطعا برای آنها خسارت سنگینی در پی خواهد داشت. به فرموده مقام معظم رهبری، آمریکا در صورت آغاز جنگ علیه ایران سیلی خواهد خورد که نتواند از جایش بلند شود. لذا به احتمال قوی جنگی رخ نخواهد داد و در بدبینانه ترین حالت اگر جنگی رخ دهد قطعا خسارت های سنگینی به آمریکا وارد خواهد شد که جایگاه این کشور را در جهان به خطر می اندازد. دو مولفه برای سیاستمداران آمریکا بسیار ترسناک است: اول کشته دادن در جنگ ها و دوم واگذاری عرصه رقابت بین المللی به رقبا که هردوی این احتمالات در رویارویی با ایران بسیار بالاست.
جمهوری اسلامی ایران به حدی از تسلیحات نظامی دست پیدا کرده که قادر به وارد کردن ضربه متقابل به دشمنان است و با همین تسلیحات می تواند تنگه هرمز (شاهرگ انرژی دنیا) را که حدود 30 درصد از نفت خام جهان از آن عبور می کند و حدود 50درصد از مبادلات تجاری و بازرگانی کشورهای منطقه از این آبراه صورت می گیرد را تحت کنترل قرار دهد. روزانه حدود 20میلیون بشکه نفت از این تنگه دریایی توسط کشتی ها عبور داده می شود که بسته شدن کوتاه مدت آن شوک اقتصادی بزرگی به دنیا وارد می کند. و نهایتا به زیان کشورهای غربی می شود که بسیاری از صنایع آنها به نفت وابسته است. از سوی دیگر حدود 58هزار نیروی آمریکا در منطقه خاورمیانه مستقر هستند که همه در تیررس موشک ها و راکت های ایران قرار دارند.
همین معادلات باعث شد آمریکا بیش از گزینه جنگ، گزینه دیپلماسی و مذاکره را در پیش گیرد و البته به اشتباه گمان می کند اعزام نیرو و ناوگان می تواند قدرت چانه زنی آنها را در مذاکرات بالا ببرد. رهبر معظم انقلاب پاسخ کوبنده ای به این تهدیدات دادند و فرمودند خودشان می دانند که طاقت این حرف ها و این کارها را ندارند این سخنان اعلام راهبرد ضد استکباری ایران به جهان و باعث خدشه دارشدن هیمنه کاذب آمریکا در بین کشورهای دنیا شد.
