چند روزی هست که لنز دوربین ها و قلم نویسندگان اخبار به سوی دانشگاه ها متمرکز شده. اتفاقاتی که دربعضی از دانشگاه ها رخ داد «تیتر یک» خبرگزاری های داخلی و خارجی شده است. یکی در محکوم کردن و یکی در دفاع از اقدامات دانشجویان. رسانه هایی که با نظام مقدس جمهوری اسلامی موضعگیری خصمانه دارند، سوار بر موج این تنش ها، و با بزرگ نمایی واقعه سعی در دامن زدن و افزایش این تنش ها دارند. رسانه های داخلی شاید هنوز در شوک این اتفاقات، محافظه کاری رسانه ای در پیش گرفته اند یا سیاست به میخ و به نعل زدن در پیش گرفته اند. اکنون فارغ از همه این پیش فرض ها به بررسی و تحلیل اتفاقات اخیر در دانشگاه ها می پردازیم اینکه چرا و چگونه تجمعات دانشجویی آغاز شد؟ مطالبات دانشجویان چیست و چه کسانی در پس این رخدادها هستند؟ تبعات این اقدامات در فضای رسانه ای و سطوح سیاسی چه می تواند باشد؟
دانشگاه از ابتدای تاسیس محل تحصیل علم و دانش و موتور محرک جامعه بوده است. اندیشه های ناب، نظریات مستحکم، دانشمندان فرهیخته و نهایتا خدمت واقعی به جامعه و بشریت از دانشگاه به درون جامعه تراوش می شود. چشم امید جامعه در بحران ها و گذرگاه های سخت به دانشگاه بوده و البته هنوز هم این روال جاری و ساری است. تاریخچه دانشگاه های ایران نشان می دهد تاکنون این مسیر به درستی طی شده و دانشجویانی که اکنون در کسوت ها و نهادهای مختلف داخلی و خارجی افتخار آفرینی می کنند و ایران را به قوی ترین قدرت خاورمیانه رسانده و در بین کشورهای جهان در زمینه های مختلف توسعه و تولید و فناوری های جدید سربرافراشته، محصول همین دانشگاه ها است. اما یک تفاوت اساسی بین دانشگاه های دیروز و امروز به چشم می خورد. دانشجویان گذشته با کتاب سروکار داشتند و خود منبع تفکر و نظریه پرداز و منتقد دلسوز بودند تا پرچم این سرزمین در بین پرچم های دنیا به اهتزاز درآید و هم وطنان و هم نوعانشان به آن افتخار کنند. لکن امروزه برخی از دانشجویان که تعدادشان زیاد نیست چنان که باید و شاید اهل نقد و نظر نیستند و بیش از اینکه تاثیرگذار باشند تاثیر پذیرند. به جای تلاش و تکاپو چشم امید به ورای مرزها دارند، به جای نقد سازنده به هیجانات سیاسی تو خالی دست آویخته اند و به جای ترفیع مقام دانشجو و دانشگاه امروز به عنصر سرخوردگی دانشگاه در بین افکار عمومی شده اند.
واقعه از اینجا شروع شد که پس از بازگشایی دانشگاه ها و در نتیجه اتفاقات دیماه از سوی برخی دانشجویان برای کشته شدگان وقایع دی مراسمی برگزار شد و در ادامه این مراسم ابتدا به شعارهای نامربوط و سپس به خشونت و درگیری کشیده شد. از سوی دیگر دانشجویان بسیجی که شاهد هنجارشکنی های زننده بودند به مقابله و هدایت پرداختند که بین دو گروه درگیری های مختصری رخ داد
هرچه بود جز خسران سیاسی چیزی عاید این گروه از دانشجویان نمی شود. چرا که اساسا بن مایه ای در این قبیل جنبش ها نیست، با واکاوی این حرکت ادعای قبلی ثابت می شود:
معمولا در سراسر دنیا معترضین مطالبات خود را به شکل شعار درمی آورند که خواسته یا مطالبه ی معقولی از سوی دانشجویان مطرح نشد چراکه شعارها توهین آمیز،فحاشی و خشونت زا بود و خواسته ای دربر نداشت.
دوما: اوضاع و احوال نشان دهنده این است که این تحرکات هیچ برنامه و چشم اندازی برای آینده نداشت چراکه نه بیانیه ای مطرح شد و نه سخنرانی مبنی بر نقد و…
سوما قطعا از سوی مخالفان نظام اسلامی هدایت می شد چرا که پرچم مقدس جمهوری اسلامی ایران به آتش کشیده شد و پرچم حکومت مخلوع و رانده شده پهلوی را تبلیغ می کردند. همان که این روزها دست در دست دشمنان ایران به جنگ با منافع مردم آمده و خواهان حمله به ایران است. رسانه های معاند نظام اسلامی همه این اقدام را بزرگ نمایی کرده و سعی در کشدار کردن این تحرکات هستند تا تبدیل به اغتشاش و ریخته شدن خون طرفین که از این طریق حکومت ایران را تحت فشار قرار دهند.
و نهایتا اینکه دشمنان که این روزها یکی پس از دیگری سناریو برای مقابله با ایران پیاده می کنند و شکست تحویل می گیرند. دانشگاه را بستر مناسبی برای پیاده کردن سناریوی جدید مقابله دیده اند. فراخوانی که از سوی اپوزیسیون خارج کشور ویژه دانشجویان صادر شده این را اثبات می کند.
هرچه هست دانشجو به عنوان چشم بینای جامعه باید آنقدر نگاه بلندی داشته باشد که اوضاع کشور خود را درک کند و حساسیت های آن را بشناسد. این روزها حمله احتمالی آمریکا به ایران در صدر اخبار جهان قرار گرفته و از سوی دیگر هیات دیپلماسی ایران با این کشورها در حال رایزنی بر سر منافع ملی ایران هستند این یعنی وجود یک شرایط حساس برای کشور که از سوی این دسته از دانشجویان نادیده گرفته شد. این اقدامات باعث کاهش قدرت چانه زنی هیات مذاکره کننده است و به نوعی سیگنال برای ترامپ و نتانیاهو و سایر دشمنان ایران ارسال می کند و اینطور القا می کنند که اوضاع همه دانشگاه ها متشنج است. همچنین اقدامات هنجارشکنانه این گروه مثل سوزاندن پرچم ایران و توهین به مسئولان نظام اسلامی موجب آزار افکار عمومی مردم ایران و سلب آرامش روانی جامعه می گردد.
