در این جلسه، استاد معماریانی به بررسی پیوند عمیق میان «ارتباط با خود» و «ارتباط با خدا» میپردازد. محور اصلی بحث، آن است که شناخت ضعفها، نیازها و فقر وجودی انسان، دروازهای است برای برقراری ارتباط حقیقی با خدای متعال. استاد با رد تلقیهای صرفاً انتزاعی و نظری از خداشناسی، به این نکته میپردازد که تنها شناخت صفات الهی و درک مهربانی، قدرت، رزاقیت و عدالت الهی میتواند انسان را به سوی ارتباط عاشقانه و توأم با تبعیت بکشاند. نماز، دعا، تضرع و انس با قرآن نه فقط اعمال عبادی، بلکه بسترهایی برای تحقق این ارتباط زنده معرفی میشوند. استاد بر تمرین ارتباط درونی با خداوند در لحظات پس از نماز و از طریق دعاهای معصومان تأکید دارد و آن را مکمل ارتباطات روزمره انسان با خویش و دیگران میداند. در پایان، روشن میشود که تا نور ارتباط با خدا در جان انسان طلوع نکند، ارتباط با خلق نیز دچار اختلال، سطحینگری و خودخواهی خواهد بود.