استاد در این جلسه با استعارهی زیبا از «سفر به عالم ملکوت»، انسان را مسافری میداند که باید با سبکبار شدن از تعلقات دنیوی و بهرهگیری از نیروی پیشران «عشق و عبادت»، به سوی آرامش حقیقی حرکت کند؛ سفری که در آن دنیا، مانند آب شور، عطش را برطرف نمیکند و تنها در «لقاء الله» است که انسان از بند محدودیتها رها شده و به کمال مطلق میرسد.